Bruno Olbrycht

Bruno Edward Olbrycht, używający pseudonimu „Olza”, urodził się 6 października 1895 roku w Sanoku. Był oficerem i generałem dywizji Wojska Polskiego. W okresie szkolnym działał w organizacjach niepodległościowych, a od 1914 roku służył w Legionach Polskich. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził między innymi 8 pułkiem piechoty Legionów, 3 Dywizją Piechoty Legionów oraz Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W 1937 roku, według relacji Zygmunta Klukowskiego, organizował w Zamościu akcję antysemicką. Rok później kierował akcją niszczenia cerkwi prawosławnych na Chełmszczyźnie.

W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 39 Dywizją Piechoty i dostał się do niemieckiej niewoli. Po zwolnieniu działał w Armii Krajowej, dowodząc między innymi Grupą Operacyjną „Śląsk Cieszyński”. W kwietniu 1945 roku został przyjęty do ludowego Wojska Polskiego, a w 1945 roku awansował na generała dywizji. Dowodził Warszawskim Okręgiem Wojskowym. W 1948 roku przeniesiono go w stan spoczynku z powodu choroby. Zmarł 23 marca 1951 roku w Krakowie.

Na podstawie artykułu „Bruno Olbrycht” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.