Stanisław Borczyk

Stanisław Borczyk urodził się 25 listopada 1907 roku w Sanoku, gdzie uczył się w Gimnazjum Męskim. Przed II wojną światową był oficerem zawodowym. We wrześniu 1939 roku dowodził kompanią ckm w 43 pułku piechoty. W stopniu kapitana dostał się do niewoli i do 1945 roku przebywał w Oflagu VII A w Murnau. Po wojnie pozostał na emigracji, a ze służby wojskowej odszedł w stopniu majora, na który awansował w 1946 roku. Działał w Związku Rzemieślników i Robotników Polskich oraz w PPS, której od 1965 roku był wiceprezesem Centralnego Komitetu.

Po zjednoczeniu politycznym emigracji w 1972 roku Borczyk pełnił funkcje w Rządzie Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Był ministrem spraw emigracyjnych, ministrem bez teki i ministrem skarbu. Zasiadał też w Radzie Narodowej RP. W 1989 roku został prezesem Najwyższej Izby Kontroli na uchodźstwie. Zakończył urzędowanie 8 grudnia 1991 roku, po przeprowadzeniu likwidacji izby. Zmarł 24 czerwca 1997 roku w Londynie i został pochowany na tamtejszym cmentarzu Gunnersbury.

Na podstawie artykułu „Stanisław Borczyk” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.